Zaterdag 19 juli
Etappe 4 : Meyrueis - Millau

Mijn hersens maken aanstalten om als kroketten uit mijn oren te stulpen.
(uit Tim Krabbé, de Renner,  kilometer 32-34, p. 31)


Vandaag een relatief korte etappe. Volgens de route maar 48 kilometer, maar we weten er toch nog 55 kilometer uit te persen. Nu zegt die afstand niet zoveel, de hoeveelheid hoogtemeters zegt meer.
Voor de verandering vertrekken we een keertje niet voor de groep aan en helpen we mee met de auto inpakken . Als laatste staat het tentje van Monie nog zielig en alleen op het veldje, dus dat ruimen we ook maar even op. Eigenlijk wil ik de vrachtwagen door het water zien gaan, maar dat duurt me iets te lang, dus we gaan maar.
Inmiddels hebben we iedereen behoorlijk op voorstand gereden en het eerste stuk door de kloof van de Jonte kennen we al van gisteren. Het wordt er zeker niet minder om. Het uitzicht is nog steeds mooi en het weer is zo mogelijk nog mooier dan gisteren. Ik ben er eindelijk achter wat de foute instelling is aan mijn fototoestel en het geeft me ook de gelegenheid om de foto’s opnieuw te maken.

In Le Maynial stoppen we voor de eerste bak koffie. Jan en Yvonne zitten er ook en dat maakt het extra gezellig. Daarna verder door de kloof door naar Le Rozier. Onderweg is er af en toe een huis langs de weg of een kerkje . Iets voor Le Rozier is een verzamelplek voor gieren. Je kunt daar kijken hoe ze leven en er is vast een museum en een webcam in de nesten, maar daar hebben we, gezien het mooie weer, even geen zin in.

In Le Rozier zit de rest van het gezelschap op een terras. De koffie geurt en lonkt, dus we schuiven weer aan. Het is inmiddels een goede gewoonte geworden om er een gebakje bij te halen van de plaatselijke bakker. Op het terras doen ze daar niet moeilijk over en de calorieën raken we vandaag wel weer kwijt.

Daarna begint het echt klimmen weer. We gaan door Peyreleau omhoog en daarna is het alleen maar stijgen. De zon brandt genadeloos op onze kokosnoten en af en toe begrijp ik het gevoel van de renner met zijn kroketten. Het gaat hier echt steil omhoog .

Bovenaan de klim staat Nicolette met de versnaperingen. De meeste mensen zijn alweer weg, maar er is nog genoeg voor ons. Nicolette verveelt zich te pletter en als er een Fransman met een gebroken ketting langs komt lopen, is zij niet te houden. De man doet alle moeite om haar af te schudden, maar zij zal en moet zijn fiets repareren . Uiteindelijk is de man blij maar als hij de hoek omgaat komt zijn begeleidende auto er ook al aan.

De rest van de route blijft voorlopig op dit bovenste plateau en golft wat op een neer. Kleine, korte  klimmetjes, afgewisseld door stukje afdalen. Even verderop komen we Montpellier le Vieux tegen en daar gaan we toch even kijken. Als bejaarden in een treintje (lees: tractor met aanhanger) worden we naar het centrum van het park gereden. Daar zijn verschillende wandelroutes uitgezet die je langs de ‘attracties’ leiden.

Het had de woonplaats van Fred Flintstone kunnen zijn. Overal ‘vreemde’ rotsformaties en in het park kun je, via een trap, naar een hoog punt klimmen. Het uitzicht daar is adembenemend. Ik heb een aparte pagina met de foto’s van dit park gemaakt. Deze kun je hier zien. 

Het volgende stuk moeten we af en toe nog wat klimmen en dan volgt er een spectaculaire afdaling. Zo steil als we omhoog gingen, zo hard gaan we nu naar beneden naar Millau. Ik moet flink in de remmen knijpen om een beetje hanteerbare snelheid te houden. Hierdoor zie je minder van de omgeving en dat is toch jammer. Op een gegeven moment denk ik de brug van Millau te zien, maar helaas het is de verkeerde brug. Even later zien we toch de goede .

Van Steven krijg ik een sms dat we de verkeerde camping in onze route hebben zitten. Met zijn aanwijzingen komen we toch nog na 55 kilometer en 792 hoogtemeters op camping St. Lambert. Het is een grote camping met mooie plekjes in de schaduw. Maar zoals gebruikelijk erg weinig plekjes en Monie moet weer iets bijhuren. We staan daardoor weer op een prima plaats.  

We eten weer net zo goed als de dag was. De soep is bijzonder smakelijk, wortelsoep met sinasappel en gember. Daarna en tomaat en mozzarella salade, een salade met brie, pijnboompitten, meloen en tomaat. De pasta met Gorgonzola saus vult de grote gaten en de eigen gemaakt citroenkwark de kleine gaatjes.

Nicolette heeft als afleiding voor ons een kleine wedstrijd in elkaar gezet. Als team moet je op de fiets een theedoek uit de boom plukken, omkleden in een regenpak van Piet, een marsh-mellow van de grond en en dat zo snel mogelijk. Leuk initiatief en iedereen doet dan ook mee.

 

Vorige dag

hoofdpagina

Volgende dag