Woensdag 25 juli
Avignon - Valreas

Gefietst: 77 km (totaal 273)

Vandaag was een rustige fietsdag. We hebben gefietst en daarna nog een stukje gefietst. En het was ERG warm, maar laat ik bij het begin beginnen.
Natuurlijk weer op tijd eruit en via slinkse wijze kon ik langs de schoonmaakster in de invaliden douche. Dat viel niet zo goed, want ze stond flink te mopperen toen ik er weer uit kwam. Daarna opruimen, ontbijt en afrekenen.
We fietsen het eerste stuk nog langs en over de Rhône. Daar maken we een koffie. Het is windstil en van de caleidoscoop van bomen in het water genieten we elke keer weer. Via Roquemaure maken we een omtrekkende beweging om Orange heen. Ons koningshuis komt er oorspronkelijk vandaan maar in de buitenwijken waar we doorheen gaan zie ik weinig koninklijks. Of het moet een sluier en een kaftan dragen. Je weet het niet.
Na Orange sluiten we de derde etappe van het tweede boekje af (bedenk dat we andersom fietsen). Die was lekker vlak. Het hoogteprofiel van de tweede etappe ziet eruit als de hartslag van een bejaarde in de playboy mansion. Gedurende de middag klimmen we dan ook langzaam naar 250 meter. Inmiddels is de temperatuur naar de 36 graden geklommen. Saskia kan goed tegen deze warmte maar ik loop behoorlijk te puffen. In sommige dorpjes staat een waterbak met een lopend kraantje. Zo ook in Lagarde-Paréol. Daar wil ik wel in gaan zitten. Er staat een bordje dat dit niet mag. Wel kan ik met kop en schouders erin. Heerlijk fris. Daarna doen we de cache hier. Er zitten wat padvinders, maar ik weet hem stiekem toch te loggen. Ook is hier een mooi kerkje. Als ik de deur wil openen, dan blijkt deze erop geschilderd te zijn.
Op de weg terug naar de route komen we weer langs de waterbak. Ik dompel mijn T-shirt erin onder en wring hem uit. Dat voelt eerst héél koud, dan wel lekker maar na tien minuten fietsen is hij weer droog. Zolang je in beweging bent, gaat het wel met de warmte. Maar als je stil staat, dan is het niet te harden. Als ik een waterhoofd had gehad, dan was nu het fluitje afgegaan.
Onderweg doen we nog meer caches. Die brengen ons op mooie plekjes. We komen ook door prachtige Franse dorpjes met mooie marktpleintjes omringd door platanen. En we fietsen langs de eerste bus-stop in Suze la Rousse. Het lijkt alweer weken geleden dat we daar waren. Iets verderop nemen we een lange (1 uur) pauze in de schaduw om wat thee te drinken en wat te eten. Ik verbaas me over de foto die ze op het doosje van de tomaatjes zetten. Een bejaarde man met een bril. Dat verkoopt toch niet? Daarna door La Baume de Transit, ook een mooi dorpje en overmand door dorst tik ik in Richerenches twee blikjes fris weg. Wat kan dat lekker smaken zeg!
Valreas is ons eindpunt van de dag. We hebben boodschappen nodig dus we vragen naar de supermarché. Die blijkt een stukje buiten het dorp te liggen. De verkeerde kant op. Heuvel af. Maar een mens moet toch eten, dus fietsen we erheen. Het is een grote winkel en het is lekker koel daar binnen. Ik zoek een plekje voor de tent maar ik krijg de haringen hier niet in de grond. We kopen elk een liter sap. En daarnaast nog een lekker maaltje van pastasaus, gehakt en ravioli gevuld met pesto en een salade. Er moet goed gedronken worden dus ook een fles rosé en een halve liter witbier.
De camping in Valreas is vol. We zagen al verdacht veel Nederlandse auto’s en als ze niet rond rijden, dan zitten ze hier aan het zwembad. Maar de dame bij de receptie heeft nog wel een plekje voor ons. Voor een (niet bezette) sta caravan kunnen we ons tentje opzetten. Ze laat het zien. Ik ben niet zo gecharmeerd van. Het ziet eruit als de Gobi woestijn. Maar doorfietsen is even geen optie. We nemen het. Het is wel goedkoop want voor een nachtje betalen we €12,04 (dit is geen tikfout. Het zijn echt vier cent). Later blijkt dat we een lot uit de loterij hebben. Er is namelijk een mooi bordes bij, met een tafel en vier stoelen. Wat een weelde.
Door de hitte blijf ik drinken. Als ik naar de douche loop lijkt het of er iemand met een halfvolle jerrycan achter me loopt. Het klotst ontzettend. Maar er is niemand. Een stukje verder blijkt het mijn buik te zijn. Na de twee blikjes, een liter vruchtensap en een halve liter bier zit hij vol. Zo moet acht maanden zwanger voelen. Met kleren en al stap ik onder de douche die helaas warm is. Je kunt niet alles hebben.
Op onze luxe plaats koken we een lekker maaltje maar in mijn buik past niet zoveel meer. De temperatuur zit nog steeds op 34 graden. In de schaduw. Na het eten buiken we lekker uit op ons bordes. Met hulp van het overdruk ventiel valt langzaam de druk weg op de buik.. De rosé lijkt te verdampen. Zo moet God zich in Frankrijk hebben gevoeld.

 

Klik op een foto hieronder om hem groter te zien. Je kunt daarna bladeren met de pijtjestoetsen

             
           
Vorige dag Overzicht Volgende dag